Francesca Van Thielen 
GEBRUIK DE PIJLEN VOOR EEN SNELLE NAVIGATIE
Francesca Vanthielen (Hasselt, 24 december 1972) is een Vlaams actrice, presentatrice en omroepster. Zij is ongehuwd en heeft geen kinderen.
Haar opleidingen omvatten: Licentiaat Toegepaste Economische Wetenschappen, Postgradute Acting, Mountview Theatre School Londen.
Haar hobby's zijn koken, bioscoop, salsa, tango.
Presentatrice voor
"radio TAM TAM" (BRT3)
Q-music (radio)
Studio Brussel (radio)
Super 50 (VTM)
Rijker dan je denkt (VTM)
De werf (VTM)
Go2! (VTM)
Symons & Vanthielen (VTM)
Hi5 (VTM)
Zonder Woorden (VTM)
Bingo (VRT)
De 100 helden van 2004 (VTM)
Actrice in
Boys (film)
Licht (film)
Wittekerke (tv-dramaserie)
Aspe (tv-misdaadserie)
|
 |
Francesca Vanthielen zette haar eerste stapjes in de media bij Radio Tam Tam (BRT3).
Sinds 1989 werkt ze voor de commerciële zender VTM, eerst 4 jaar als presentatrice van de Super 50 samen met Koen Wauters, en nu is ze regelmatig te zien als omroepster.
Het heeft lang geduurd, maar Francesca heeft voortaan ook haar eigen programma, Zonder woorden is eigenlijk de Vlaamse versie van het bekende spelletje Hints waarin enkele bekende Vlamingen begrippen moeten uitbeelden zonder natuurlijk iets te zeggen.
Eén van de passies van Francesca is reizen. Het programma Go 2 kwam dan ook als een geschenk uit de hemel voor haar, de wereld rondreizen, reportages maken en dit in gezelschap van haar vriend Karl Symons. Zo heeft ze trouwens enkele jaren geleden ook nog een talkshow gepresenteerd met haar ex-vriend..
Francesca houdt van Thaïs eten, ze kookt dan ook graag, lezen en film zijn andere hobby's. Trouwens over film gesproken, Francesca heeft al meermaals in films meegespeeld, zoals de films "Boys" en "Licht".
Ze ging in 1999 zelfs terug naar school om professionele acteerlessen te volgen en dit in Londen! Daar logeerde ze bij filmregisseur Jan Verheyen.
Nadien ging ze aan de slag als presentatrice bij Q-music, en samen met haar Limburgse collega Gerty Christoffels presenteerde Francesca het programma "Rijker dan je denkt". Hier konden Vlamingen hun schatten thuis laten schatten. In het najaar van 2004 kreeg ze een nieuw programma : De Werf.
Tegenwoordig concentreert Francesca zich ook volop op haar acteercarrière. Zo had ze een gastrol in Wittekerke als modeontwerpster "Phaedra". In 2004 schitterde ze aan de zijde van Herbert Flack in de verfilming van de boeken van misdaadauteur Pieter Aspe. Momenteel is ze druk bezig met de opnames van de 2e Aspe reeks, en ook van "De Werf" komt er een tweede seizoen. Beide programma's komen begin 2006 op de buis, net als het gloednieuwe Strictly Come Dancing.
|
 |
 Francesca Vanthielen is een bekende in het Vlaams medialandschap. Ze is actrice en presentatrice tegelijk, voor televisie én voor radio. Een bezige bij dus en dat al twintig jaar lang, ze was dan ook nog een kind toen ze begon. Ondertussen is ze meer dan goed geplaatst om haar naar een mening over haar werkvloer, de media, te vragen. “Meer allochtonen in fictie alstublieft!”
“Ik ben enorm vroeg in de media terecht gekomen. Het is begonnen met een jeugdprogramma. Ze zochten een stem en om de één of andere reden vroegen ze mij. Uiteindelijk vonden ze dat ik het niet slecht deed en mocht ik het programma presenteren. Dat was ‘Radio Tam Tam’, ik was toen 13. Wat later is Studio Brussel gekomen, de Super-50 op VTM en zo is de bal aan het rollen gegaan. Maar het is niet toevallig dat ik in de media terecht ben gekomen. Ik wou het ook echt doen, op mijn achtste was ik al bezig met dictielessen. Ik wilde ‘mooi leren praten’, zoals je dat dan zegt op die leeftijd. Ik heb altijd geweten dat ik iets in de media wilde gaan doen.
Ik heb als student Toegepaste Economische Wetenschappen gestudeerd en op latere leeftijd ben ik dan nog theaterschool gaan volgen in Londen. Ik was al heel lang met de televisiewereld bezig, maar ik was er nog altijd van overtuigd dat ik nog verder ging studeren. ??Dat ik naar een theaterschool zou gaan, maar dan kwam ‘GO2’ en eigenlijk heb ik het altijd uitgesteld. Op dat moment zat ik bij VTM en in de beginperiode werd alles wat we deden scheef bekeken. Het trok allemaal op niets, VTM was het verval van de maatschappij,... Vooral vanuit intellectuele, artistieke kringen werd heel hard op ons neer gekeken. Daarom was ik er van overtuigd dat ik nooit een eerlijke kans zou krijgen op Studio Herman Teirlinck. Dat ik pas zo laat ben begonnen met acteerlessen heeft ook te maken met mijn dictielerares. Ze overtuigde me dat ik een theateropleiding best later kon doen. Volgens haar was het beter om dat te doen als je al wat ouder bent. Dan ben je er pas echt van overtuigd wanneer je er aan begint.
Momenteel ben ik druk aan het werk. Ik hou me vooral bezig met theater en televisie. Radio is voorlopig even gedaan. Maar ik beschouw het wel als een voorrecht dat ik kan afwisselen tussen die drie media. Die variatie doet me goed. Na mijn bezigheden in theater begin ik aan een nieuwe serie van ‘Aspe’ en tegelijkertijd is er een nieuwe reeks van ‘De Werf’. De bekendheid die met het werk in de media gepaard gaat is onvermijdelijk, maar daarom voel ik me nog niet meteen een rolmodel. Uiteindelijk gaat het om herkennen, de mensen kennen me niet echt. Ze weten niet welke waarden en normen ik hanteer en daar gaat het toch om als je het hebt over rolmodellen.”
Allochtonen op De Werf
“Ik kom enorm weinig allochtonen tegen in de media. Zowel voor als achter de schermen, zeker achter de schermen… Daarom vind ik het ook goed dat er een organisatie zoals Trefmedia bestaat. Omdat jullie de bedoeling hebben te ondersteunen en niet beginnen met de media bepaalde zaken op te dringen. Want ik merk vaak dat de wil er wel is om meer allochtonen te betrekken. We proberen allochtonen zowel voor als achter de camera te krijgen. Maar de manier waarop we bijvoorbeeld voor ‘De Werf’ kandidaten rekruteren, daarmee bereiken we niet meteen de mensen van een allochtone gemeenschap. Ze zitten voor ons toch een beetje verborgen. We kunnen wel affiches uithangen of spotjes lanceren via radio en TV, maar we weten niet goed via welke mediakanalen we hen kunnen bereiken. En dat vinden we wel jammer want we zijn er van overtuigd dat er veel allochtonen zijn die een heel positief beeld kunnen tonen in een programma als ‘De Werf’. We zouden voor de tweede reeks graag een allochtoon koppel er bij hebben.
Het zou me verbazen indien een job in de media, zowel voor als achter de camera, allochtonen afschrikt. Maar ik kan me wel voorstellen dat producties denken ‘Hoe gaan we die vinden?’. Neem nu het voorbeeld van fictie. Dan heb je een acteur nodig, hij moet goed AN kunnen spreken, je kan niet gewoon iemand van de straat plukken. Het blijft wel een stiel natuurlijk. Maar wat Cahit Ölmez heeft gedaan in ‘Flikken’ vond ik super. Dat was een hele lieve gast, die was met zijn job bezig, dat noem ik nu eens een positief beeld van een allochtoon in de media. Zoals hem zouden er meer moeten zijn, vind ik. We zien regelmatig allochtonen in het nieuws of in duidingprogramma’s, alleszins meer dan in entertainmentprogramma’s. Het zou al een hele vooruitgang zijn als we in dat genre wat meer kleur zagen.”
Iedereen een wok en een tajine
“Ik draai al een tijdje mee in het mediawereldje en ik moet zeggen dat ik nog niet echt een positieve evolutie heb gezien wat betreft de aanwezigheid van allochtonen voor of achter de schermen. Ik zou bijvoorbeeld graag meer allochtonen zien in fictiereeksen. Liever dat dan een belerend programma waarin het gaat over ‘Wat is nu de Ramadan’ of ‘Een reis door België: de Marokkaanse gemeenschap’ of iets dergelijks. Het moet net allemaal geïntegreerd zijn in mekaar, dat maakt een multiculturele samenleving. Niet die opsplitsing in ‘wij’ en ‘zij’ of andersom. Het zou in een fictiereeks normaal moeten zijn dat iemand trouwt met een Marokkaanse en dat die dan ook goed Nederlands praat. Vroeger, en dat is nu wel een heel segmentarisch voorbeeld, had je in België enkel Chinese of Griekse restaurants, toen kende men geen Thaise of Indische gerechten. Tegenwoordig heeft iedereen een wok in huis of een tajine, dat is voor mij integratie.
Als ik allochtonen zie in de media is het ofwel in verband met rellen ofwel gerelateerd aan de vierde wereld. Vaak wordt dan een heel armoedig beeld geschetst. Gelukkig kan ik dat aanvullen met de mensen die ik ken. Die zijn helemaal niet zo. Het is geen fout beeld dat we krijgen, maar het is wel een éénzijdig en beperkt beeld. Het enige wat ik zie is het nieuws en dan zie ik bijvoorbeeld Abou Jah Jah, maar ik weet ook dat hij niet de allochtone gemeenschap vertegenwoordigt.
Het is niet gemakkelijk natuurlijk. Hoe laat je als allochtone gemeenschap je andere, positieve kanten zien? Neem nu het offerfeest, dat is een familiefeest. Hoe ga je daar mee naar buiten komen? Ik kan me voorstellen dat je daar als familie, en bij uitbreiding als gemeenschap, niet meteen zin in hebt. Dan ben ik eerder een voorstander van straatfeesten. Waar iedereen mekaar leert kennen, alle verschillende soorten mensen samen. Een straatfeest dient het doel, een positiever beeld creëren, veel beter volgens mij. Ik hoor regelmatig van Belgische vrienden dat ze op die manier hun allochtone buren beter leren kennen.”
|
BEROEPSPROFIEL :
Denkstijl = analytisch & planmatig
Interactiestijl = kritisch
Ze is niet uit op avontuur maar kiest voor zekerheid. De rechter is ook erg veeleisend.
Een gangmaker of ontwikkelaar is ze niet, wel een doordrijver en een zeer sterke uitvoerder.
"Al wat men van mij zegt wordt weer eens bevestigd. Kennis van je eigen profiel is erg handig om je eigen sterktes uit te kunnen diepen. Misschien is creativiteit niet meteen mijn sterkste kant, maar ik ben wel zeer goed in de uitvoering van zaken.
Voor GO2, het reisprogramma dat ik vroeger met Karl Symons maakte, kwam mijn organisatietalent en sterk time management erg goed van pas. In dat opzicht waren Karl en ik erg complementair. Zij sterktes zijn mijn zwaktes en vice versa."
|
|
Francesca Vanthielen ontdekt de keukenprinses in zichzelf
,,Ik druk me uit door te koken''
Tien maanden lang beet ze zich voor de misdaadserie Aspe vast in haar rol van substituut Hannelore Martens, maar nu doet ze het even rustiger aan. Eén keer per week, op vrijdag, kookt Francesca Vanthielen (31) in de nieuwe VTM-talkshow Factor 3, voor de hoofdgast. door
Het is VTM-baas Jan Verheyen zelf die vandaag de hoofdrol speelt in Factor 3 de nieuwe talkshow die tijdens de zomer op woensdag, vrijdag en zondag op de kijker losgelaten wordt. Op vrijdag heeft de centrale gast geluk, want dan mag hij proeven van een gerecht dat Francesca Vanthielen voor hem klaar maakt. En gezien de rubriek De hete aardappel heet, is Francesca verplicht er steevast aardappelen in te verwerken.
Ben je al eens op de website aardappel.be gaan kijken? Daar staan zowat alle aardappelsoorten op vermeld.
,,Ik ken die website niet. Ik haal wel veel informatie uit het boek Food, waar alle grondstoffen die je in de keuken gebruikt in staan. En uit een nogal klassiek Frans boek. Eten moet lekker zijn, en daarvoor moet je goede producten gebruiken, dat is het belangrijkste. Ik hou nogal van de buitenlandse keuken en er zijn zoveel leuke en lekkere recepten om uit te proberen, dat ik niet zo vaak aan aardappelen toe kom. Maar nu ik die rubriek voor Factor 3 aan het voorbereiden ben, maak ik er een punt van om er meer aandacht voor te hebben.''
Kom je als alleenstaande met een zak aardappelen van vijf kilogram naar huis, of graai je de voorgeschilde aardappelen mee?
,,Ik koop geen voorgeschilde aardappelen. Aardappelen schillen is toch geen moeite. Ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen. Als je alles klaargemaakt koopt, dan gooi je gewoon ingrediënten bijeen. Dat is geen koken.''
Dessertkunst
Je zei recent dat je graag presteert, maar dat je dat vooral voor jezelf doet, en niet zozeer voor de anderen. Geldt dat ook als je kookt?
,,Ik doe het gewoon heel graag. Dat anderen aan het resultaat plezier beleven is een leuke extra, maar het is niet het doel op zich. Voor mij is koken bricoleren. Inkopen doen, met een grote zak boodschappen thuiskomen, en dan aan de slag gaan. Je kunt met die ingrediënten zoveel doen. Het is alsof je met legoblokken een mooi huis wil bouwen, naar je eigen smaak. Je beslist zelf over de indeling, over hoe je het wil laten smaken. Voor mij is koken een manier om mij uit te drukken. Zeggen dat ik er een talent voor heb is misschien overdreven, maar ik doe het gewoon heel graag.''
Volg je de recepten rigoureus, of experimenteer je graag?
,,Ik moet nog heel veel leren en ik kies niet altijd de makkelijkste recepten. Als ik ingrediënten of kruiden gebruik die ik nog niet ken, volg ik de eerste keer de richtlijnen van het recept, zodat ik weet wat het effect ervan is. Maar daarna zal ik uitzoeken welke meerwaarde ik met die kruiden aan andere recepten kan geven.''
Klopt het dat je vooral een meester in desserts bent?
,,Als we met vriendinnen eten stel ik inderdaad nogal makkelijk voor dat ik het dessert zal maken. Desserts maak je niet voor jezelf alleen. Eén chocomousse of één stuk taart klaar maken gaat niet. Zoiets moet je meteen voor veel volk doen.''
Restaurant
Je hebt nu je certificaat waarmee je een restaurant kan openen. Ambities in die zin?
,,Momenteel denk ik daar niet meteen aan, ik sluit niet uit dat ik dat ooit doe, maar ik ben ook niet het soort vrouw dat al haar dromen wil realiseren voor haar veertigste. Ik zie wel wat er ooit van komt.''
Voor wie zou je een gerecht willen klaarmaken?
,,Oh, misschien op dit moment wel voor Yves Desmet. Er was een tijdlang sprake van dat hij samen met mij zou meereizen naar Kroatië met Paul Jambers en Pascale Naessens op hun boot, maar dat is er uiteindelijk niet van gekomen. Misschien zou het Yves plezieren dat ik al mijn troeven op vlak van desserts op tafel gooi voor hem, en dat we op die manier lekker bijpraten.''
intervieuw van april 2004
|
 |
|
 Francesca Vanthielen tussen drie t's: tango, theater en tvZe is gestopt met omroepen, maar dat betekent niet dat haar agenda nu leeg is. Francesca Vanthielen stevent af op een bijzonder druk jaar, dat zich afspeelt binnen de driehoek tango, tv en theater. Eerst komt het Brusselse Tangofestival, dan volgt een stuk bij het Antwerpse Raamtheater en vervolgens is er heel veel tv. ,,Het is zalig om na een rotdag met iemand de tango te dansen.''
J e ontfermt je nu over een Brussels tangofestival, binnenkort sta je op de planken, dan volgen er opnames voor de tweede reeksen van 'Aspe' en 'De werf', en vervolgens ga je ook nog eens BV's leren dansen voor een nieuw tv-programma. Wanneer ga je op vakantie? Francesca Vanthielen: ,,Ik ben net terúg van een maand vakantie. (lacht) Ik ben naar Buenos Aires geweest om er tango te dansen. Ik moest mijn toneeltekst instuderen en ik dacht: dat kan ik om het even waar doen. En omdat ik gestopt ben met omroepen, kon ik er best zo lang tussenuit. Ik heb gedanst, les gevolgd, boeken gelezen en heb me laten opgaan in de grootstad. Zalig.'' Vlaanderen weet ondertussen al geruime tijd dat tango je passie is. Vergeef me deze vraag: als je in Buenos Aires les bent gaan volgen, heb je het dan nog stééds niet onder de knie?
,,Mijn moeder vraagt me exact hetzelfde. (lacht) 'Ga je al weer? Kan je dat nu nog niet?' Nee dus. Maar het is daar vooral ook leuk omdat er zoveel gedanst wordt en omdat er veel goede leraren zijn. Tango bestaat alleen maar uit improvisatie en dat maakt het zo moeilijk. Je leert geen pasjes aan. De man leidt, de vrouw volgt. Voor de man is het: hoe kan ik de vrouw puur met mijn houding nog beter laten verstaan hoe ze me kan volgen? Voor de vrouw is het: hoe kan ik het de man nog makkelijker maken, zodat hij mij niet eerst in het oor moet fluisteren wat hij gaat doen? Daaraan werken, houdt nooit op.''
Salsa is te happy
Je repeteert nu voor 'Een Spaans stuk' bij het Antwerpse Raamtheater. 'Al mijn personages zitten halfweg hun leven, met het gevoel over te hellen naar de dood', zegt schrijfster Yasmina Reza daarover. Dat is van een tragiek die ik bij jou niet meteen herken.
,,Hoh-hoh! Toch wel. (lacht) Ik vind dat ik veel nostalgie in me heb. Vandaar ook dat ik me zo tot tango aangetrokken voel. Ik heb ontzettend graag salsa gedanst, maar op een punt besefte ik: dit is te happy voor mij. Ik vind het leuk, maar ik kan het alleen goed dansen als ik me happy voel en de mooiste vrouw van de wereld. Terwijl er veel meer momenten zijn dat ik mij in iemands armen wil storten en wil zeggen: dans met mij en laten we de rest van het leven vergeten. Dat is tango. Het is echt zalig om na een rotdag met iemand tango te dansen. Die muziek is een en al nostalgie. En als je dan die teksten leest, dat is echt om te bleiten. (lacht) ''
,,Die nostalgie zit dus zeker in mij. En voorts: je bent acteur en je moet dat kunnen spelen. Punt uit. Kijk, als ik actrice Janine Bischops bezig zie met haar Johny Voners, dan denk ik: wat een koppel ! Die twee maken zo'n plezier dat ik daar echt jaloers op kan zijn. Ik ben helemaal niet zo'n optimiste, denk ik dan. Maar betekent het dat zij geen tragiek in zich heeft? Nee. Ik heb bij monologen van haar al meermaals gedacht: wow, wat een woede.'' Je bent begin januari gestopt met omroepen, maar pas in maart had je de eerste journalist aan de lijn. Niemand miste je. Was dat niet raar?
,,Die journalist heb ik proficiat gewenst. (lacht) Natuurlijk was het raar dat het niemand is opgevallen. Maar mijn ijdelheid was absoluut niet gekrenkt, als je dat bedoelt. Ik zie het positief. Het betekent gewoon dat niet al mijn doen en laten gevolgd wordt. Men staat niet aan mijn deur om te controleren wie er bij mij binnen of buiten gaat, of met wie ik daar zo zwoel sta te dansen. Journalisten zitten bij mij niet te timen hoeveel ik op tv ben geweest om daarna te concluderen: ze is uitgerangeerd. Prima zo.''
Mannen moeten echte mannen zijn
Je gaat dit jaar een nieuw programma maken waarbij je BV's dansles geeft. Van welke BV wil je wel eens weten of hij of zij kan dansen?
,,Iedereen kan bewegen. Als je gewoon popmuziek neemt, kan iedereen daar wel iets op. Hoe grappig ook. Maar bij ballroom-dansen ligt het natuurlijk moeilijker. Maar wie? Tom Barman, bijvoorbeeld. Ik zou het super vinden om hem in kostuum te zien, met een prachtige vrouw aan zijn arm.''
,,Het stijlvolle wat daar voor mij bij hoort, is hier heel fel verloren gegaan. Dat vind ik ook zo zalig aan Buenos Aires. Daar zijn mannen echt nog mannen. Daar wordt de deur nog voor je opengedaan en wordt de stoel voor je naar achteren geschoven als je in een restaurant komt. Met als gevolg dat ik altijd op de andere stoel ga zitten, omdat ik denk dat de man die stoel voor zichzelf verschuift. (lacht) ''
,,Mannen weten daar: vrouwen lopen op hoge hakken en daar moet je voor zorgen. Je biedt hen je arm aan. Samen uit eten gaan, doe je niet zomaar. Nee, het is: we gaan samen op stap en ik ben geïnteresseerd in jou. Zalig. Al vind ik de informaliteit die wij er hier voor in de plaats hebben gekregen, ook prima. Het is natuurlijk even leuk om zonder te veel poeha iets te gaan eten. Maar ja dus, een Tom Barman, die je meestal in een jeanske ziet, met wat verwilderd haar? Ik zou het super vinden om hem erbij te hebben.''
  |
Als je met iemand van mening verschilt, durf je dat dan laten merken?
Tuurlijk. Ik kom uit een familie waar heel veel en open gediscussieerd werd. Ik durf wel eens contrair te zijn, gewoon om iemand de dingen van een andere kant te laten bekijken. Zo durf ik wel eens het standpunt in te nemen van politieke partijen waar ik niet meteen op zou stemmen, zoals N-VA of VLD... Eigenlijk alle partijen behalve Groen! en VB, de eerste omdat ik er doorgaans op stem, de andere omdat ik er nooit op zou stemmen.
Ben je soms zo perfectionistisch dat het eerder tegen je werkt?
Dat gebeurt. Maar ik heb geleerd om, eenmaal het punt bereikt is waarop mijn perfectionisme me stress bezorgt, het van mij af te zetten. Zo heb ik bij mijn studies vrij vlug geleerd dat gewoon erdoor zijn ook al genoeg is om content te zijn. Hetzelfde met tango. In het begin was ik daar heel erg gedreven in, dat ik de wereld rond raasde om lessen te volgen. Tot ik mezelf tot stilstand moest brengen om eens na te denken over wat mijn doel eigenlijk was: me amuseren.
Heb je wel eens het gevoel dat de mensen rond je beter af zijn dan jij?
Het is niet dat ik jaloezie voel, maar ik benijd mensen er wel eens om dat hun leven eenvoudiger verloopt dan het mijne. Maar tegelijk besef ik dat het mijn eigen keuze is om op een meer complexe manier te leven. Ik wil variatie, dus ga ik van de ene opdracht naar de andere en dan gebeurt het dat ik dingen moet missen die mensen met een gewoon leven wel doen. Maar ik heb het gevoel dat ik nu de vruchten pluk van die minder eenvoudige levensstijl.
Denk je wel eens dat het leven geen zin heeft?
Ik ga niet door het leven met de gedachte dat we bezig zijn met een gigantisch project of dat we naar het nirvana moeten toewerken. Niet dat het leven zinloos is, maar je moet kunnen relativeren. Zo snap ik niet waarom sommige mensen zich zo hevig blijven verzetten tegen de evolutietheorie. Is het zo'n schande dat we afstammen van apen?
Heb je wel eens het gevoel dat je geen energie hebt, maar niet weet hoe het komt?
Zeker, soms denk ik dat ik goed geslapen heb maar is dat niet zo. Dan krijg ik te horen dat ik een aanzienlijk deel van de nacht luidop heb liggen praten. Naar het schijnt kan ik mij dan kwaad maken of iemand de les spellen. Maar als ik een hele tijd op teksten heb zitten studeren, kan het gebeuren dat ik hele dialogen uit Aspe lig te debiteren.
Heb je het moeilijk om beslissingen te nemen?
Verschrikkelijk. Dat is echt wel mijn grootste défaut. Zelfs beslissen naar welk restaurant ik wil, is een pijniging. Soms kom ik gewoon niet tot een keuze. Wanneer ik onder druk een belangrijke beslissing moet nemen, doe ik dat wel maar dat is daarom nog niet de juiste.
Maak je je wel eens zorgen over je uiterlijk?
Zeker als het voor mijn werk is. Niet dat ik er op een freaky manier mee bezig ben maar ik vind het toch belangrijk mijn uiterlijk te verzorgen. Gelukkig kan ik daarvoor een beroep doen op mensen die me raad geven over kleding en make-up. Wat vreemd is: als ik maar één ding zou mogen opdoen, kies ik voor lippenstift. Pas dan heb ik het gevoel dat ik gekleed ben, en niet meer het 'net uit mijn bed'-gevoel.
Volgens de computer zit het wel snor met jouw zelfvertrouwen. Je twijfelt wel aan jezelf als je een zware klap krijgt, maar vroeg of laat besef je dat het leven verder moet.
Dat komt wellicht omdat ik vaak een gulden middenweg zoek tussen verschillende waarheden. Als bijvoorbeeld een vriendin iets met een getrouwde man heeft. In eerste instantie zou ik dat afkeuren, want ze doet onbewust een andere vrouw pijn. Maar er is soms meer dan één waarheid. Ik kan me inbeelden dat ze niet gelukkig is met dat dubbelleven, maar er wel haar redenen voor heeft. Dus blijf ik haar steunen.
|